Walter Trout, geboren in 1951 in Atlantic City, America. Op twaalfjarige leeftijd krijgt hij een gitaar van zijn broer en ondanks dat hij al jaren niet onverdienstelijk trompet speelt, gaat die laatste al snel voorgoed de koffer in. Legendes als B.B. King en Muddy Waters hebben een grote invloed op hem, maar de meeste invloed heeft gitarist Paul Butterfield. Walter zegt over hem: "Hij speelt dingen drie keer zo snel als een ander en ik zal altijd proberen om die stijl te evenaren".

In zijn eerste bandjes speelt de jonge Walter echter geen gitaar, maar mondharmonica. In die tijd speelde hij met zijn band in hetzelfde circuit als een andere band, genaamd Steel Mill. De zanger en gitarist van die band was Bruce Springsteen, die later uit zou groeien tot een van de grootste rocksterren van de laatste twintig jaar. Als Walter zestien jaar is, verhuist hij van Atlantic City naar New Jersey en krijgt hij de gelegenheid om als gitarist aan de slag te gaan. Dit is in de band van Louisiana Red waar hij vier jaar blijft. In 1973 verhuist Walter naar Los Angeles. In deze periode doet hij ook enorm veel ervaring op bij artiesten als John Lee Hooker, Joe Tex en Percy Mayfield en in 1979 bij Canned Heat.

Vijf jaar speelt hij in de laatste band als hij in 1984 kennis maakt met John Mayall en The Bluesbreakers. In deze band speelt hij vijf jaar als hij in 1989 de zangpartijen van John Mayall overneemt, omdat deze te ziek is om op te treden. Managers van een Deense platenmaatschappij zijn zo onder de indruk van de zang en het gitaarspel van Walter dat ze hem na afloop aanbieden een eigen band samen te stellen en een tournee door Scandinavië te ondernemen. Walter denkt twee weken na over het aanbod en neemt op zijn verjaardag ontslag bij John Mayall.

Walter stelt een eigen band samen met Jimmy Trapp op basgitaar, Daniël 'Mongo' Abrams op hammond orgel en drummer Leroy Larson. Ze toeren door Scandinavië en nemen in 1990 het eerste album op, genaamd 'Life In The Jungle'. Op dit album staan naast een aantal studionummers ook vier live opnames van het Midtfyn Festival in Denemarken. Het tweede album, 'Prisoner Of A Dream' komt een half jaar na het debuutalbum uit en is het eerste studioalbum van de band. Klas Anderhel zit achter de drumkit en ook tijdens de bijbehorende tournee.

In oktober van 1992 is 'Transition' het derde album van de band. Dit maal zit Bernie Persley achter het drumstel en daar zal hij niet snel meer achter vandaan gaan. Na drie albums komt het live album 'Life, No More Fishjokes' uit, met daarop een verzameling van de beste Trout nummers en een aantal covers.

In 1994 komt het album 'Tellin' Stories' uit met Martin Gerschwitz achter de keyboards. Hij heeft de plek van Daniel 'Mongo' Abrams overgenomen. Vooral het nummer 'Please Don't Go', dat over het overlijden van Walter's moeder gaat, laat een diepe indruk achter. Het zesde album 'Breaking The Rules' verschijnt in 1995 en werd geproduceerd door Walter zelf omdat hij nu alle touwtjes in handen wil hebben en om de echte Walter Trout sound op het album te krijgen.

In 1997 komt er een nieuw studioalbum uit. Het album 'Positively Beale Street' opgenomen in Memphis samen met producer Jim Gaines, die in het verleden albums van Stevie Ray Vaughan, Huey Lewis & The News en Steve Miller heeft geproduceerd. Op dit album zit Rick Elliot achter de drums wegens gezondheids redenen van Bernie Pershey. Rick Elliot gaat ook met de band op tournee, tot dat in 1998 Bernie zijn plaats weer inneemt. Martin Gerschwitz besluit uit de band te stappen om verder te werken aan zijn soloprojecten. Zijn vervanger is Paul Kallestad, die net als 'Mongo' vroeger een Hammond bespeelde.

De band gaat weer op tournee en laat een verpletterende indruk achter. In 1998 brengt de band bij platenmaatschappij Ruf Records het 'Positively Beale Street' album uit met als titel 'Walter Trout'. Hierop staan dezelfde nummers als op 'Positively Beale Street', maar de volgorde van de nummers is anders en ook de cover en het boekje. In 1999 komt het album "Livin Every Day" uit. Ook dit album is in Memphis, samen met producer Jim Gaines opgenomen. Voor het eerst is Paul Hallestad, de nieuwe Hammondorgel speler te horen op een Trout album. De groepsnaam is veranderd in Walter Trout and the Free Radicals.

In 2000 komen er twee live-albums uit, nl. 'Face the Music (live on tour)' en 'Live Trout'. Deze laatste is een dubbelalbum opgenomen op het Tampa Bay Blues Festival in maart 2000. In januari 2001 is de naam van de band wederom veranderd, dit omdat er al een band in Amerika de naam 'the Free Radicals' draagt. De nieuwe naam luidt: 'Walter Trout and the Radicals'. De naam van het volgende album luidt: 'Go The Distance' en ligt op 22 mei 2001 in de winkels. Paul Hallestad maakt geen deel meer uit van de band en is vervangen door Bill Mason. Net na het nieuwe album verlaat Bernie de band, hij wil meer tijd met zijn gezin doorbrengen.

Het is een komen en gaan bij de band, Bill Mason is vervangen door Sammy Avila. Ook in drummerland is het weer raak, Kenny heeft zijn werk gedaan en is kort vervangen door Wess Johnson. Doordat na verloop van tijd deze Wess Johnson niet echt in de band bleek te passen, is zijn plaats begin april 2002 ingenomen door Joey Pafumi. In mei 2003 neemt de band een heuse LIVE CD/DVD op in Paradiso Amsterdam. Deze verschijnt eind augustus van datzelfde jaar onder de naam ‘Relentless’ in de winkels en is meteen een groot succes, zowel in Europa als in Amerika.

Het hele jaar 2004 wordt besteed aan het toeren en er verschijnt geen album van de band. Begin 2005 verschijnt het verzamelalbum ‘Deep Trout’, The Early Years Of Walter Trout. Op dit album staan, zoals de subtitel al doet raden, nummers uit het begin van Walter’s solocarrière toen hij nog onder contract stond bij het Provogue-label. Naast deze staan er ook een aantal bijzondere nummers op, waaronder een oude opname uit 1973 van het nummer ‘So Sad To Be Lonely’, waar je Walter hoort zingen en gitaarspelen in zijn toenmalige band. In Amerika wordt dit album, met enkele andere nummers, uitgebracht door Walter’s huidige platenmaatschappij Ruf Records.

Op 24 augustus 2005 overleed bassist "van het eerste uur" Jimmy Trapp aan de gevolgen van een zware beroerte. Omdat Jimmy al langere tijd ziek was, was er al een vervanger voor hem in de persoon van Rick Knapp. Na het overlijden van Jimmy blijft Rick in de band en blijkt een frisse, energievolle invloed op de band te hebben. Binnen de kortste keren heeft hij zijn eigen plek in de band bemachtigd.

In 2006 komt een grote wens van Walter uit als hij samen met bevriende muzikanten als John Mayall, Jeff Healey, Coco Montoya, Eric Sardinas, Joe Bonamassa, James Harman en anderen het album ‘Full Circle’ op neemt. Op dit album verkennen Trout en zijn vrienden de grenzen van het bluesgenre en laten horen hoe de blues vroeger klonk, hoe hij nu klinkt en hoe hij in de toekomst zal klinken. Een prachtig eerbetoon aan de blues!

Voor meer info zie www.waltertrout.com